ولادت :1320 ق. وفات : 1426 ق. محل ولادت: گناباد محل دفن: گناباد محل تحصیل: قم، نجف
اساتید: سید ابوالحسن اصفهانی
پدرش اهل فضل و دانش بود و محمد تقی را به کسب علم گمارد. او از حافظه و استعداد خارق العاده ای برخوردار بود. قرآن کریم را در هفت سالگی حفظ کرد و دروس حوزوی مانند شرح لمعه، مطول سیوطی و جامی و .. را نزد پدر آموخت. از این عارف و مجاهد بزرگ کراماتی نقل شده است. وقتی از طی الارض ایشان سوال می شد، انکار می کرد، با اینکه شواهدی بر این مطلب بود. از جمله وقتی قرار بود با یکی از دوستانش به روستایی که ده ساعت تا آنجا راه بود، بروند و برای این مسیر فقط یک ماشین وجود داشت. ایشان به دلیلی نتوانست با آن ماشین حرکت کند. به دوستش وعده داد که شما بروید من هم فردا که عاشوراست خواهم آمد. وقتی این رفیق به روستا رسید، دید تمام مردم به مسجد روستا رفته اند و شیخ بهلول بالای منبر مشغول ذکر مصیبت است. بعد که خواست از ایشان سوال کند شیخ امتناع ورزید و او را امر به سکوت کرد.
وقتی از ایشان سوال شد: چه وقت می توان حضرت ولی عصر (عج) را دید؟" فرمود:"با تقوا باشید! وقتی بین شما و حضرت سنخیت باشد." سپس فرمود: "دیدن امام زمان مهم نیست، مهم این است که او ما را ببیند. خیلی ها هم علی (ع) را دیدند اما دشمن او شدند. اگر کاری کردیم که نظر آنها را جلب کنیم ارزش دارد.
این آیت عظیم تمام مدت سال را به جز روزهای حرام روزه می گرفت و تنها در چند سال آخر عمر پربرکتش به دلیل ضعفی که بر او مستولی بود، بعضی روزها از روزه گرفتن خودداری می کرد.

منبع : افلاکیان خاک نشین ، انتشارات موسسه فرهنگی مطالعاتی شمس الشموس