هوالله ربی



حضرت ابا محمد حسن بن علي (ع)  يازدهمين پيشوای ولايت در ماه ربيع الثانی سال 231 يا 232 ه.ق در مدينه به دنيا آمدند. دو لقب اصلي ايشان زکي و عسکری است.
نام مادرشان حُدَيث بوده که به ايشان سليل يا جده هم مي گفتند. در مورد ايشان گفته اند از هر آفت و پليدي به دور بوده است. پدرشان 16 ساله بوده که امام به دنيا آمدند.
از کرامات مهم ايشان:
مردی از کنار امام حسن عسکری (ع) می گذشته با خودش فکر می کرده آيا خداوند به او فرزندی عطا خواهد کرد؟  امام می فرمايند: بله آن فرد مي گويد پسر است ايشان در پاسخ مي فرمايند خير.
در فواصلی که امام حسن عسکری (ع) نماز می خواندند قلمشان به نوشتن ادامه می داده است.
از حضرت مي پرسند وقتي حجت قيام کند چگونه قضاوت مي کند در بين خلايق در پاسخ می فرمايند فرزندم همانند حضرت داوود با علم و يقين خود قضاوت خواهد کرد و به شاهدي نياز ندارد.
شخصی هنگام ملاقات امام سؤالشان را فراموش کردند امام (ع) فرمودند سؤال شما در مورد درمان تب نوبه بوده (اين بيماري از دام مي آيد و در آن زمان فراگیر شده بود) و درمان آن این است که کسي که تب نوبه دارد آيه69 سوره انبياء را بخواند بهبود يابد.
از جملات ايشان:
جدال مکن پس می رود خوبی و حسن تو و مزاح مکن که جرأت مي کنند و دلير مي شوند بر تو. دل آدم احمق در دهانش است و دهان مرد حکيم در دلش است. شخص احمق اول چيزي را مي گويد بعد تأمل مي کند که آيا صلاح بوده گفتن آن يا نه. به عکس شخص حکيم اول تأمل مي کند در کلامي که مي خواهد بگويد پس اگر صلاح ديد گفته شود آن را بيان مي کند.
از ادب دور است ظاهر کردن خوشحالي نزد شخص غمناک. کسی که موعظه کرد برادر خود را در پنهانی همانا آراست او را و کسی که موعظه کرد او را آشکار همانا عيب کرد او را.  هر کسي که به خدا انس گرفت از مردم وحشت کند.